Eenzaamheid: er is een weg uit het doolhof.

Eenzaamheid is één van de meest overweldigende gevoelens die een mens kan ervaren. Het gevoel door iedereen verlaten te zijn, geen verbinding te voelen met je omgeving, is vreselijk. Wie kent het gevoel niet:  ‘niemand geeft echt om mij’ of een gedachte als ‘als ze zouden weten hoe ik echt in elkaar steek… ’. Het overkomt iedereen, ook hen die een goed sociaal netwerk hebben.

Je zit in je eigen cocon en weet met geen mogelijkheid waar de uitgang is uit dit doolhof van negatieve gedachten en gevoelens. Soms zit je er kort in. Maar het kan ook dagen, weken, maanden en zelfs jaren aanhouden. De eenzaamheid, het innerlijke isolement, stapelt zich op en je voelt je er alleen op de wereld mee. En wat je ook doet, niets lijkt echt te helpen om je uit deze donkere eenzaamheid te trekken. Om wanhopig van te worden…
Maar dat hoeft niet! Er is een weg uit dit doolhof! Wat er gebeurd is, is dat je in de greep van je emotionele brein gevangen zit. Daardoor trekt al je aandacht als een kurketrekker naar binnen; je komt in een kokerview, een afgesloten cocon. En dat is niet jouw schuld; zo werkt je emotionele brein nou eenmaal.

Je brein slaat alarm als het wordt getriggerd. Zonder dat je het zelf in de gaten had, is er een situatie geweest die jouw brein als bedreigend ervaart. Er is onbewuste gelijkenis geweest met een pijnlijke situatie uit je verleden, toen je als kind klein, kwetsbaar en afhankelijk was. Als reactie hierop treedt -wederom onbewust-  je overlevingsmechanisme in werking en geeft je brein de boodschap: gevaar!

Hierop volgen gedachtes, over jezelf redden, beschermen.. Of juist over jezelf terugtrekken en je in  jezelf opsluiten, je  schuldig of schaamtevol voelen. Het klinkt gek, maar de gedachte dat jij niet deugt , niemand jou nog wil of dat er nooit iemand zal zijn om jou te helpen, zijn gedachtes om jezelf in veiligheid te denken. Zoals dat vroeger ooit nodig was. Maar het zijn illusoire gedachtes, gedachtes die niet waar zijn dus! Ze leggen de focus naar binnen, met als doel jezelf te redden. Dit zorgt voor het isolementsgevoel. Een gevoel wat niet meer nodig is en waar je zelf wat aan kan leren doen.

Een aantal mensen die ik vroeg hun ‘toppunt van eenzaamheid’-gevoel te beschrijven, noemden:

Een 42-jarige organisatieadviseur: ‘Als ik een boodschap over wil brengen aan een groep mensen.’

Een alleenwonende 62-jarige vrouw: ‘Als ik in de stad loop.’

Een 25-jarige student: ‘Als mijn vrienden met elkaar praten en ik denk dat ze het over mij hebben.’

Een net bevallen jonge vrouw: ‘Ik mis mijn collega’s.‘

Voor jou herkenbare voorbeelden?

Wat je in deze voorbeelden ziet, is dat deze mensen zich op een of andere manier in een situatie of omstandigheid bevinden, die bij hen iets oproept waarbij hun beschermingsmechanisme actief is geworden. De organisatieadviseur is bang dat zijn toehoorders niet luisteren. De alleenwonende vrouw denkt dat zij de enige is die ‘niemand heeft’. De student denkt dat zijn vrienden hem belachelijk vinden en de jonge vrouw durft niet te zeggen dat ze het moederschap moeilijk vindt.

Past Reality Integration is een methode die jou op concrete wijze leert hoe je jezelf uit deze benauwende gevoelens en gedachten kunt bevrijden. Met simpele zelfobservatie kun je de situaties, waarin jij je eenzaam voelt, gaan herkennen en achterhalen wat de aanleiding is geweest waardoor je emotionele brein alarm ging slaan. Je leert jezelf los maken uit het tergende gevoel van afgeslotenheid. Het resultaat: Je kunt je weer openen voor jezelf en voor je omgeving. Er kan weer verbinding ontstaan, met jezelf en met de ander.

Je kunt weer vrij voor een groep mensen staan, genieten van een wandeling door de stad, soepel je klaslokaal binnen wandelen of open over je nieuwe leven als moeder vertellen. Een wereld van verschil.

www.PRIonline.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *